Tembel Blog

Geçmiş Zaman

2011-01-19T14:58:00.002-06:00

4 yıl önce bugün, akşamüstünden itibaren her yerde tek bir gündem vardı. Taylan’la içimiz kararmış halde televizyondaki haberlere bakıp darlanıyorduk. Ben ona, o bana karşılıklı küfürleşiyorduk; ama birbirimize küfretmiyorduk. Daracık odada soluyacak hava kalmayınca ve bizi oturduğumuz yerde kaşıntı basınca hava almak üzere Şişli’ye gitmeye karar verdik. Taksim ve Mecidiyeköy’den kalabalıklar gidiyordu; iki de biz olalım dedik. Gittiğimizde kalabalık çoktan dağılmış, etrafta tek tük insanlar kalmıştı. Kalabalığın bu kadar çabuk dağılmasına şaşırdık. Her köşede sivilin “uygarlık” anlamının farkında olmayıp sadece üniformasızlık kısmını bilen, bu eksik bilgi sonucundaki başarısızlık yüzünden daha çok dikkat çeken kişiler etrafı kesiyorlardı. “Bu tantana kopmadan önce neredeydiniz?” diye düşündük. Aslında hepsi öncesinde de oradaymış, zaman geçtikçe biraz daha ortaya çıkıyor olan biten. Halbuki münferittir, bir kendini bilmezin işidir demişlerdi. Arkadaşın kavga ederken ayırmaya gidince arkadaşının değil de, onun kavga ettiği çocuğun kollarından tutarsın ya ayırana kadar arkadaşın iki tane geçirsin diye; bu da öyle bir şey işte.

“Bayrakla da poz ver bakayım. Aslanım benim!”

Sistem

2010-12-15T13:00:00.002-06:00

"Hırsızlığa, hortumlamaya, işsizliğe, istismara, adaletsizliğe karşı olan pek çok insan vardı ama bunun kötü politikacılardan kaynaklandığına inanıyorlardı. Buna yol açanın aslında sistem olduğunu göremiyorlardı. kapitalizmin kuralları sıradan insanlar tarafından görülemez. Bu kurallar, birey farkına varmadan onun üzerinde etkili olurlar. Pek çok insan, gökten deneyimli bir melek inse ve cumhuriyeti yönetmeye koyulsa, onunla birlikte idari dürüstlüğün de geleceğini, daha çok okul açılacağını, kimsenin kamu sağlığı ve başka zorunlu ihtiyaçlar için ayrılmış paraları iç etmeyeceğini düşünürdü. Meleğin işsizliğe, yoksulluğa, adaletsiz toprak dağılımına ve diğer felaketlere çare bulamayacağını anlamazlardı. Sistemin kökten kurutulması gerektiğine tüm kalbimle inanıyordum."

Fidel Castro: İki Ses Bir Biyografi (Ignacio Ramonet)

"Türkiye İran olur mu hocam?" karşısında; "Türkiye Küba olur mu hocam?" demek istedim.

Vegetate?

2010-09-23T16:06:00.004-05:00

- You know what I might do? I might stay right here in this bed and vegetate. I could vegetate very comfortably right here and let other people make the decisions.
* It's lousy.
- No, it must be very pleasant to be free from all this doubt and pressure. I think I'd like to live like a vegetable and make no important decisions.
* What kind of vegetable?
- A cucumber or a carrot.
* What kind of cucumber? A good one or a bad one?
- Oh, a good one, of course.
* They'd cut you off in your prime and slice you up for a salad.
- A poor one, then.
* They'd let you rot and use you for fertilizer to help the good ones grow.
- I guess I don't want to live like a vegetable, then.

"ben"in huzur kaçıran olasılıkları

2009-11-09T14:19:00.005-06:00

"Biz" demek hükümdar olmak demekti; fakat adil davranmak ve akıl yürütmek adına, avam tabakasının da şüphesiz zaman zaman kendilerini çoğul olarak düşündüğünü değerlendirdi.

Haksız mıydılar? Yoksa kendisi mi haksızdı? Belki de, benliğin toplumla aynı şey olduğu görüşü, dünya üzerinde herhangi bir varlık olmanın akıbetiydi; ne de olsa böyle bir varlık, ister istemez başka varlıklar arasında bir varlıktı, bütün şeylerin varoluşunun bir parçasıydı. Belki de çoğulluk, salt Hükümdar'a mahsus bir ayrıcalık değil, belki de, her şeye rağmen, onun ilahi hakkı değildi. Kaçınılmaz olarak, hükmettiği erkek ve kadınların da kendilerini "biz" olarak tasavvur ettiğini ileri sürmek mümkündü. Belki onlar da benliklerinin çoklu olduğunu düşünüyor; kendilerini, kendileri artı çocukları, anneleri, teyzeleri, işverenleri, dindaşları, meslektaşları, aşiretleri ve arkadaşlarından oluşan çoğul varlıklar olarak görüyorlardı. Benliklerinden biri çocuklarının babası, diğeri ebeveynlerinin çocuğuydu. İşverenlerinin karşısında, evde karılarının yanında olduklarından farklı davrandıklarını biliyorlardı. Tıpkı kendisi gibi, onlar da içinden çoğulluk fışkıran benlik çuvallarıydı.

Çok benlikli tebaası kendileri hakkında çoğul yerine tekil şahıs zamiriyle düşünmeyi başarabiliyorsa, o da bir "biz" değil de bir "ben" olabilir miydi? Bizzat ve basitçe kendisi olan bir "ben"var olabilir miydi? Yeryüzünün kalabalık "biz"leri altına gömülmüş, çıplak ve yalnız "ben"ler var mıydı?

Frisco

2009-07-08T10:08:00.015-05:00

Frederick Turner, sınırların uygarlık için emniyet sübapları olduğunu söyledi. İnsanların çıldırmamak için gittikleri yerler. Ne zaman düzene uyamayan tipler ortaya çıksa... Deliler, huzursuzlar, uyumsuzlar... Eşyalarını toplar ve sınıra doğru yola çıkarlar. Amerika da böyle doğdu. Avrupa'daki daha sonra 13 koloniyi oluşturacak bütün çatlaklar ve sorun çıkaranlar toplanıp sınıra yollandı. Bazıları buna da uyum gösteremedi ve daha da batıya gitti. Bu yüzden bütün deliler sonunda Kaliforniya'da toplandı.

(Interstate 60)

"Proud of y'all!"

"Razz"

Dönmeden Kaliforniya'yı da gördüm, konferansı orada düzenleyenler ve yol paramı karşılayanlar sağolsun. İki hafta kala tatil gibi de oldu kafa dinlemek adına. Şimdi, son işler ve dönüş hazırlıkları...

İşler yetişir??

2009-06-25T21:47:00.004-05:00

Pazartesiden beri St. Louis'de kalıyorum. St Louis sular idaresinin şebekesinin analizini yapıyorum bana verilen internet bağlantısız, engelli bilgisayarda. Bütün gün çok yorulduktan sonra neyse ki çok güzel bir otelde kalıyorum da akşam dinleniyorum. Evimden daha geniş ve güzel bir stüdyo denk geldi. Daracık bir otel odasında 4 gün yaşamaya çalışmak üstüne binerdi gündüzün yorgunluğunun. Gerçi akşamı da diğer işlerimi halletmeye çalışarak geçirmem gerekiyor da pek beceremedim.

Yoruldum ve sıkıldım artık. Dönüş psikolojisi olabilir. Bitse de gitsem demeye başladım bir süredir zaten. İşler tamamen bitmeyecek ama bayağı iyi bir yerde olacağım. Dönünce rahat olacak mıyım? Hayır. Yoğunluk gene devam edecek; gene tembel olacağım ben. Ama artık dönmek istiyorum.

Geçici mekanlarda değil, "benim" dediğim yatakta uyuyup; "benim" dediğim sokaklarda yürümek istiyorum.

Buradan daha güzel değil belki, ama benim.

Rahat battı burada özetle.

2009-06-14T14:59:00.005-05:00

"Tarih çoğu zaman yanılır; ama biz, ölümlülere özgü o korkaklığımızla, onun kararlarının neden doğru olduğunu, olup bitenlerin neden kaçınılmaz olduğunu ve soylu düşlerimizin neden boşa çıkmayı hakettiğini açıklamaya çalışırız."

Amin Maalouf, Yolların Başlangıcı

No School Like The Old School

2009-06-11T09:19:00.002-05:00

Slash, bir röpörtajında yeni rock grupları hakkında konuşurken demiş ki:

"Because radio doesn't play it and because there's not what I would consider a vibrant scene, especially in LA. I mean, there's a slew of metal bands and they're all great, but I can't deal with the vocals. The musicians are amazing but it's hard for me to listen to because the vocal style has gotten so that it's not musical at all."

Seviyoruz kendisini.

Hamdolsun, I'm dining fine

2009-05-23T11:27:00.003-05:00

Aman evladım orda ne yiyosun bi başına; nasıl doyuruyorsun karnını diyenlere cevap olarak en son yediğim haltı göstermek istiyorum burada. :)

Babamla Elif tepemde bi yandan dalga geçmediği için (en son yemek yaptığımda Elif yemek pişene kadar demediğini bırakmayıp sonra da bayıla bayıla yemişti) abuk şeyleri çok rahat deneyebiliyorum.

Fotoğrafta görünen fileto bir köpekbalığına ait. Marketten alıp geldim ve "ne yapılır la bununla?" diyerek internete dadandım. Soya sosu, karabiber ve sarımsakta marine edip ızgara yapmak aklıma yatınca böyle bir şey çıktı ortaya. Yandaki patateslerin aslında aşağıdaki gibi olması gerekiyordu, yine de güzel oldular.

Yalnız patatesleri o yokken yaptığım için Çiğdem biraz sinirlendi sanki. Salata da marketten hazır alınmış bir şey, tabağa koymak dışında bir efor sarfetmedim.

Afiyet oldu, teşekkür ederim.

Reklamlar

2009-05-18T11:22:00.002-05:00

Bu da aşağıdaki Heineken'in tam tersi etki yapan bir reklam. Bunun da ayrıca hastası oldum.

Let a stranger drive you home

2009-05-18T10:58:00.005-05:00

NBA playoffları sırasında televizyonda hep denk geldiğim bir Heineken reklamı var. Çok komik, sansasyonel, dikkat çekici değil belki ama çok sıcak ve çok samimi.

Drink responsibly (ağzınızla içiniz) mesajını da güzelce veriyor.

Youtube'daki (burada engelli değil kendileri) yorumlara bakılırsa gelenlerin çoğunluğu arka koltuktaki esmer kız için gelmişler. Ben şöförün hastası oldum; acaba sorun bende mi?

Live long and prosper

2009-05-11T16:44:00.003-05:00

Öncelikle: beğendim.

2 saatlik bir film olmasına rağmen film bittiğinde 2 saat geçmiş gibi gelmedi. Ama bir şeyler vardı filmle ilgili kafamda. Bir tanım bulmaya çalışıyordum.

Lostgillerden JJ Abrams evirip çevirip kendi hikayesini yazıp üstüne bir de kapıyı açık bırakıp gitmiş. Filmin orijinal Star Trek hikayesinin başlamasından önce geçmesi yüzünden kimisi bu şekilde bitiyor olmasının normal olduğunu savunsa da film "to be continued" diyormuş gibi bitiyor. Ve sanırım devam edecek de.

Filmle ilgili döne döne aradığım tanımı da izledikten iki gün sonra buldum: Bir dizinin ilk bölümü gibi olmuş.

Ben öyle her yeni bölümü döne döne bekleyemem hacı. Bitsin, tüm sezonları toptan izlerim.

1 Mayıs

2009-05-04T09:32:00.003-05:00

En asil duygunun eylemi değil midir bu? Madem Türkiye bağırsaklarını temizliyor; hadi bakalım buraya da el atılsın.

Chicago Seemed Tired Last Night

2009-04-09T14:25:00.005-05:00

Muzo efendiyle Cuma-Pazar arası Chicago'ya gittik, gezdik, yedik, içtik...

Daha önceki gidişimde farkettiğim bir şey var: ben Chicago'yu çok benimsemişim. Ufukta şehrin silüetini gördüğüm an ilginç bir şekilde rahat ve mutlu hissediyorum kendimi. Zaten Muzo da şahit oldu ki, Chicago'da yol tarif etme yetisine sahibim. Hancock'un tepesinde soru soran bir turiste burası Soldier Field, onun önündeki müze, Chicago Bulls'un salonu aha şurası, Wrigley Field da şu tarafta ama tam yerini bilmiyorum diyerek kendimi de şaşırttım sabah sabah.

Ayrıca bloggerlarla geziyor olmanın güzelliğini de yaşadım. Uzun uzun yazmaktansa ilgili bloggerın yazısının linkini koyacağım, benim bloguma da yakışacak şekilde :)

Muzo'dan okuyalım Chicagomuzu...

Rehab

2009-04-01T00:15:00.004-05:00

Günden güne baktığım zaman çok belli olmuyor büyük ihtimalle ama sanırım eskiye göre daha düzgün (ve daha çok) çalışabiliyorum.

Muzo gelmeden önce halletmeye çalıştığım işleri bitireyim diye akşamüstü yemeğimi yiyip kütüphaneye çöreklendim. Yanımda kahvem, abur cuburum, suyum, çalışmaktan sıkılırsam kitabım ve çalışmaktan kaytarırsam diye Football Manager diskiyle tam teşekküllü halde kuruldum çalışma masasına.

Ve çalıştım!

Eşyalarımı toplayıp eve yol alırken saat gece 11:15'ti. Arada insanlarla geyik, internette gezinme, Muzo'ya yol tarifi gibi şeylerle bölsem bile çalıştım!

Ve Football Manager'a bir kere olsun elim gitmedi!!

Gelişme var.

Life In The Jungle... Yes, it is!! Yes, it is!!

2009-03-31T23:57:00.003-05:00

Cuma günü gaza gelip Chicago yollarına düştüm akşam House of Blues'da Walter Trout izlemek için. Aslında daha önceden görüp kafaya koymuştum gideyim diye fakat gelgitler yaşadığım için bir vazgeçip bir geri dönüyordum. En son perşembe son ve kesin olarak vazgeçmiştim ki, Cuma atlayıp gittim.

Kalacak yer sorununu da tam denk gelen bir şekilde hallettim. Cuma sabahtan gidip haftasonu kalacak bir arkadaş (Onur) otel odasında fazladan bir yatak olduğunu söyleyince ben onun odasına ortak oldum; o da benim konserime ortak oldu.

Genelde kimsenin bilmediği insanlara hasta olduğum için önce bir çekindim çocuk sıkılmasın konserde diye. Ama sorun değilmiş. Neyse ki konser sonunda şöyle bir şey dedi de kendimi suçlu hissetmemi engelledi: "Ben çok uzun zamandır bu kadariyi gitar çalan birini dinlememiştim." Ne de güzel dedi. Gerçekten bambaşkaydı. Aşağıda Walter Trout biste Goin' Down çalıp herkesi gaza getirirkene:

Albüm imzalatma ve baba harikaydın eline diline kurban faslında üzerimdeki Efes Blues Festivali tişörtünü gösterip "Sizi aramızda görmek isteriz." dedim ve Ekim-Kasım civarı Avrupa'da olacağını söyleyen Walter Trout bana mail adresini verdi ve kendine mail atıp Avrupa'daki menejerinin iletişim bilgilerini vereceğini söyledi. Türkiye'ye hiç gelmemiş, ama gelmek istermiş.

Aybüke.....

Yap bi güzellik. :)

?

2009-03-20T17:07:00.004-05:00

Dün Çiğdem'le (Kazı-Kazan talihlisi kendileri) konuşurken Ankara'dan İstanbul'a geldiğim seneden iki-üç yıl öncesi diye bahsettim, ve dehşetle gördüm ki bahsettiğim sene 2004 sonları, 2005 başları.

Zaman hesabı yaparken Amerika'da geçen 1 yılımı saymıyorum, 2008 Ocak'ta takvim durmuş gibi davranıyorum. Sanırım olmak istemediğim ber yerde, olmak istemediğim bir zamandayım.

İmdat?

Let's get Green!

2009-03-06T13:31:00.005-06:00

Bugün Champaign'de herkes yeşil. UIUC'nin en ünlü eğlence-içme-sıçma aktivitesi nedeniyle öğle saatlerinden itibaren Green Street üzerinde yerlerde sürünen sarhoşlar görülüyor. Barlar sabah 11'den itibaren içici kabulüne başlıyor.

Geçen senekini hayatımda bir kere göreceğim zaten diyerek izlemiştim. Planlar nasıl değişebiliyor işte. İkinci Unofficial'ım olacak bugün.

Unofficial St. Patrick's Day. Harbi St. Patrick's Day gelmeden Champaign'de çakması kutlanıyor. Amaç, Cuma sabahtan Cumartesi sabaha kadar içmek dağıtmak. Green Street dolu, evler dolu; her sokakta bir parti var.

Bizim planımız ise günün rengiyle alakalı olarak Türkiye'den getirdiğim yaş üzüm rakısını açıp, mezelerimizi dizip muhabbetimizi etmek. Emre, Ayşe, Onur, Tanıl, vs. (tanımazsınız) bana gelecek, sehpanın etrafına çöküp muhabbetimizi artıracağız.

Çiğdem'e de bugün sokakta birinin üzerinde gördüğüm bir tişört üstündeki yazıyla sesleniyorum:
"Irish you were here."

Geçen seneki Unofficial yazısına buradan ulaşabilirsiniz.

Şerefe!

Durumlar...

2009-02-26T01:38:00.003-06:00

Aslında olan biten var. Boş değil buraları. Her haftasonu film izlemek üzere bir araya gelmeyi kararlaştırdığımız bir sinema grubu var. Önceki hafta Milk'i izledik sinemada. Geçen hafta da Mustafa'yı izleyip Türkiye'deki tartışmaların simülasyonunu yaptık küçük örnek uzayımızda.

Daha daha...

Unofficial geliyor. Haftaya Cuma yemyeşil buralar. Unofficial ne ki diyen arşivde geçen yıl bu zamanki yazılara baksın; kalabalık değil zaten arşiv.

Toronto dedim ikinci kısmı gelmedi. Film festivali var, Niagara var halbuki oralarda. The Wrestler'a 20 dolar verip kapıdan geri dönüşüm var. Amerika'ya dönerken otobüsü kaçırışım var. Guitar Hero takıntım var. Arada Türkiye'ye gittim geldim. Hani nerde???

Hele bir şu sunumu halledeyim. Bir de şu paperları yetiştireyim. Bir de St. Louis'e eğitim vermeye gidip gelelim. Literature review yazıp bitireyim sonra. Bir de hocayla haftalık görüşmeme hazırlanayım. Bir de... Sonra da... O bitince de...

Sonra hepsini yazacağım birikmişlerin. Valla...

Kimi yiyorum?

I'm a legal alien...

2009-02-24T14:48:00.007-06:00

2008 için vergi iadesi formları doldurup postalamamız gerekiyormuş. İnternette vergi formlarını doldurup vergi iadesini hesaplayan siteler varmış. Sitenin hazırladığı formun çıktısını alıp postalıyormuşsun. Ne güzel...

Pazar akşamüstü 4 kişi bir araya gelip doldurduk formlarımız. O da ne? Devlete 178 dolar borcum olduğunu söylüyor sistem.

Make checks payable to: United States Treasury

Doğrudan hazineye para vereceğim. Amerika'yı ben kurtaracağım. :)

TurboTax diye bir site varmış ve maksimum vergi iadesi garantisi veriyomuş. Bakalım...
Dedi ki 790 dolar alacağım varmış!!!

Nasıl olur? Bu değirmenin suyu nerden geliyor diye bakarken standard kesinti diye bir şey gördüm. Vergiden muaf harcamaların toplamı 5400 dolardan düşük olduğu takdirde, standard kesinti olan 5400 doları yazabiliyorsunuz ve vergilendirilmiş gelirinizden çıkarılıyor. Fakat bu nesne Hintliler dışındaki non-resident alien statüsündekiler için geçerli değil. Bu ayrıcalık da Hindistan ve Amerikan hükümetleri arasındaki bir vergi anlaşması nedeniyle böyleymiş.
Hadi standard kesintiyi çıkardım...

Dedi ki 421 dolar alacağım varmış!!

Nasıl olur? Credit Rebate diye bir şey gördüm. Geçen yıl hükümetin kriz yüzünden çıkardığı economic stimulus package'dan faydalanamamış ve devletten gelen parayı alamamış kişiler bu nesneden faydalanabiliyor. Yaratıklar dışında tabi yine. Hadi onu da düştük güzelcene...

Dedi ki "You owe money!!!"

Alacağın olsun Sam Amca.

Yardımlarınız için: make checks payable to Huseyin Can Unen

Goin' Down. Down... down... down... down... down...

2008-12-21T10:20:00.004-06:00

Gece şiddetli bir rüzgar başlamıştı, balkon kapısından da içeriye soğuk hava giriyordu. Akıl edip yatak odasının kapısını kapatmışım yatarken iyi ki. Sabah kalktım, oturma odası buz gibi olmuş.

Hava durumu da böyleydi Champaign için. Sürekli hava durumu ileten bir blog istemiyorum ama bir yandan da dibe nerede vuracağını merak ediyorum havanın. :)

Bunlar gündüz sıcaklıkları bir de. Yerler de çok fena. Geçen hafta yağan karlar eriyip tekrar dondu. Her yer cam gibi buz kaplı. Kaymadan yürümenin imkanı yok.

Fotoğraflayabilirsem freezing rain görüntüsü koyacağım buraya ibret-i alem olsun diye.

Oynayın, Oynatın.

2008-12-16T18:04:00.003-06:00

İki gün arka arkaya yazmamdan anlayabilirsiniz ki bir proje raporu üzerinde yoğun olarak çalışıyorum. Yazmamın nedeninin bir oyun olması da aynı şekilde bu durumu destekliyor.

Ekşisözlük'te ekşi atari diye bir şey vardı eskiden. Bir dolu flash oyunu aynı sayfada yazarların hizmetinde. En bağımlılık yapanı da bu Cyrkam Airtös denen oyundu. Saatler boyunca başından kalkmadan oynatan bir şey (Ben değilim o. Bir arkadaşa öyle olmuş).

Resme tıklayın, oynayın. Sesi sol alt köşeden kapanıyor.

Evladım sıkı giyin!!

2008-12-15T15:33:00.003-06:00

Böyle bir hava var şu anda burada. Sabah alsaydım keşke ekran görüntüsünü. -12, feels like -22 diyordu. Öğleden sonra biraz daha iyice oldu işte hava :)

Rüzgar yemediğiniz zaman o kadar da kötü olmuyor bu arada. California, Arizona gibi yerlerde olup da "Abi şimdi havuzdan geldim." diyenleri de kınıyorum!

ABD'de lisansüstü o kadar da özenilecek bir şey değil. Üniversite iyi diyip de atlamayın her yere. Kütüphanesi güzel olsun gerisi önemli değil diyorsanız da buyurun. Sizin için yapabileceğim bir şey yok.

Viva la Evolucion?

2008-11-21T18:54:00.003-06:00

Cuk oturmuş bir şey ama güzel mi bilemedim. Bi yandan komik ve güzel düşünülmüş. Ama bir yanda da Che figürüne saygısızlık ediliyor.

Che'nin insani yanını öne çıkaracak "Ernesto" diye bir çalışma bekliyorum en kısa zamanda Can Dündar'dan. Belki o zaman farklı bir açıdan bakabilirim konuya. :)

Buraların sonbaharı

2008-11-12T14:41:00.004-06:00

(Kızıl Ordu)

Kırmızı, yeşil ve sarıyı bir arada hiç bu kadar canlı görmemiştim daha önce. Amerika'nın sonbaharı gerçekten güzel oluyormuş. (Muzo da pırıl pırıl havada okyanus kenarlarında deniz fenerleri geziyor burada sıfırın altınayken sıcaklık. Yemişim sonbaharını!)

(The Division Bell)

URIAH HEEP!!

2008-11-08T22:50:00.005-06:00

Hastaları değildim ama birden Uriah Heep'e karşı sevgim kabardı. Classic Rock'ta Heep'le ilgili bir yazıyı okurken grubun yeni davulcusu Russell Gilbrook'un omzundaki dövme bunun sebebi de.

Grubun konser fotoğraflarında davul setinin üzerindeki Animal kuklası da ayrıca güzel. Russel abimiz de Animal hastasıymış :)

Hastasıyız!!

Google Video: Gone. Next!!

2008-10-28T01:10:00.004-05:00

I'm thinking of switching to English on my irregular posts here. My main aim creating this blog was to inform my family and friends back in Turkey about what the hell I was doing abroad.

I don't write much. But now it has been meaningless as ever since Blogger.com too is banned in Turkey.

As a newsflash, I just heard that Google Video is banned due to some unacceptably stupid video offending one sick mind in Turkey. Now, Google Video has officially joined the 800 something banned web sites in Turkey along with close relatives Youtube and Blogger.com.

I sure do love my country. But I must be an idiot to even try to defend the government in charge.

I have just kissed my freedom of speech goodbye one more time.

YYZ - 2

2008-09-09T23:48:00.003-05:00

Toronto Film Festivali'ni izleme denemeleri nedeniyle ilk gün birazcık hüsranla başladı. Erol'la (evin küçük oğlu) The Wrestler'a gidelim dedik, internetten biletimizi aldık, hazırlandık ve çıktık. Kaçan iki otobüs ve fazlaca geciken üçüncüsü yüzünden 20 dakika geç kaldığımız filmin kapısından, salon dolu diye geri döndük.

Gösterim saatinden 15 dakika önce boş yer kalırsa gireriz diyerek sıra bekleyen insanlara, bileti olup da gelmeyenler ya da satılmamış biletler yüzünden boş kalan yerleri veriyorlarmış. The Wrestler da festivalin en çok ilgi gören filmi olduğu için salonda tek boş koltuk kalmamış. Paramı geri alma çabasına gireceğim şu andan itibaren Mastercard'ı arayıp. Ayrıca bilet alacağım başka filmler için de en az yarım saat önceden sinema önünde olacağım.

Sinemadan boşalan vakti doldurmak için de CN Tower'ı seçtim: Burj Dubai yapılana kadar Dünya'nın, daha sonra da Amerika Kıtası'nın en yüksek binası. Şehir manzarası Chicago'yla karşılaştırılacak kadar güzel değil. Ama şehrin içinden ilk izlenim Toronto'nun biraz Avrupa şehri havasında olduğu. Burayı Avrupa'ya benzetmişsen bir de Montreal'i görmeliymişim ama.

CN Tower'ın Observation terasında (~450 m) cam zeminli bir kısım da vardı. Burada cam zeminden kulenin aşağısı görünüyor ve insanlar bu camın üzerinde tepinebiliyorlar. Kulenin Sky Pod isimli daha yüksek bir bölümü daha var. Sky Pod da dünyanın en yüksek gözlem terasıymış (~550 m civarı bir yüksekliğe sahip). İlk bakışta bir numara yokmuş gibi gelse de o camın üzerine atılan adım insanı ürpertiyor. Benim normale dönmem 1-2 dakikamı aldı. Ayrıca böyle bir durumdayken üzerine basılan camdan çatırdama sesleri gelmesi de ayrıca heyecan kaynağı. :)

Yatıyorum ben artık.

YYZ -1

2008-09-08T23:26:00.007-05:00

Çok ilginç bir şekilde geri dönüyorum tembel bloga. Geçen ayki fotoğrafların devamını seneye bu aralar koyarım artık, arada çok şey oldu. Toronto'dan yazıyorum şu anda.

Öncelikle taşındım, daha güzel, ev gibi bir ev şimdiki yerim. En azından yağmur yağdıkça su basmayacak, halımın üzerinde ot yeşermeyecek. Gerçi misafirlerimden biri tam otel odası gibi yorumunu yaptı ama ben ev gibi diyip kendimi kandırmayı tercih ediyorum.

Eski ev...
Yeni ev.

Arada Chicago'da Barcelona'yı izledik Soldier Field'da. Meksikalı bir takımla (Chivas) oynadılar ve staddaki 40000 kişiden en az %90'ı Meksikalıydı. Garip bir şekilde bize benziyor Meksikalılar. Tribünde kavga bile çıktı :)

Evet, sakal uzatmak moda burda.
Nası koydu Aykut Kocaman...

Sweet Corn Festival'de coştuk. Ailemizin sanatçıları ayağımıza kadar geldi. Erimiş tereyağına banılmış haşlanmış mısır yiyip Foghat izldem. Tanılgiller gürültüden kaçtıkları için yanıma gelmemeye karar vermişler. Yalnız kaldım, pişman değilim.

Foghat baby!

Champaign'e gelenler, Champaign'den gidenler var. Türk öğrenci topuluğu piknik düzenledi ve yeni gelenlerin çoğuyla tanıştık, çoğu iyi, konuşulabilen, haftasonu çıkıp bir tek atılabilecek insanlar. Eskiler bildiğimiz gibi. Helal ve helal olmayan etler ayrıldı; Dikkat edenler helal et yedi, etmeyenler daha lezzetli olanları yedi. :)

Lake of the Woods pikniği. Olimpiyatlar yeni geçti, herkes veleybolcu. Tek forma terleten benim ama sahada. Başka herkes tişört giymişti :)

Amerikan işçi bayramını (Labor Day) idrak ettik 1 Eylül'de. Anti komunist dönemin kalıntısı olarak 1 Mayıs tamamen silinmiş, alternatif bayram olarak 1 Eylül seçilmiş. 4 Temmuz gibi 1 Eylül'de de her yerde mangal dumanları ve burger kokularıyla haşır neşir olmak mümkündü. Havai fişeğimiz eksikti ama.

4 Temmuz bu.

Ve bu haftasonu da Labor Day haftasonu gibi gez tozla geçti: Perşembe Süleyman'ı (Güzel insan. Yaşamayı hem seviyor, hem de biliyor. İki elim yakasında bundan sonra) Türkiye'ye uğurlama, Cuma öğleyin Süleyman'la son kez Fish Friday (ne demiştim hakkında?), Cuma akşam yeni gelen Türklere downtown'da oryantasyon (o bar senin bu bar benim), Cumartesi undergrad home party (en fazla bir saat durup dönerim dediğim partiden sabah 4'te yağmur altında bisikletle dönüş), ve bugün uçağa atlayıp Toronto'ya geliş.

Meşhur Süleyman'la Sweet Corn'da. Eşi var bir de, Nejan. Annesi ortakuldaki İngilizce öğretmenim çıktı :)

Şu anda bunları yazıdğım yatağın üzerinden Toronto günlüğü (Evet günlük.) tutmaya devam etmek istiyorum inşallah allah izin verirse amin. İkinci Toronto yazımda da Toronto'yla ilgili bir şeyler olmasını umuyorum.

He bu arada... Toronto Film Festivali var burda :)

Fotoğraflarla Önceki ay - Pt. 1 :)

2008-08-08T23:52:00.015-05:00

Tembel adamın tembellik yapmadığı ve büyük yaratıcılık gösterdiği bir şey varsaa o da işten kaytarma yolları bulmasıdır.

Ben de yarın taşınacağımdan dolayı mutfak banyo temizliği, eşya derleyip toplama gibi işleri halletmek zorundayım. "Blogu da ihmal ettim gene." diyip yeni bir şey yazmak için daha güzel bir zaman var mı acaba? :)

Yok.

Champaigngiller. İlk kez görülüyorlar blogda galiba. İş güç dışında her şey bu blogda yer alabilir. En önde ve en arkadaki çiftler Champaignlileştirilemeyenlerden. Zaten sırıtıyorlar orada :)

St Louis'e gittik biz.

St Louis'e giderken. Tanıl, arka koltuktan şöförü rahatsız ediyor. Kaşlarımı tilda yaptım korkudan bir daha fotoğraf çekemedi yol boyunca.

It's Floodin' Down In Mississippi (Çarşamba'yı Sel Aldı)

Chicago'da fırtına çıkar, ağaçlar devrilir. Mississippi Nehri taşar. 1960lardan beri ilk kez Illinois'de deprem olur (5.4, Nisan 2008). Var bende bir şey.

Sanat.

Sanatçı düşmanı. Çok sevimli ama, kızamıyorum :)

Tanıl, Kıvanç (Champaign, IL), Ece (Lawrence, KS), Çiğdem (Ankara), Ben (karışık).

Ece'nin St. Louis'e gelişi çok maceralı oldu. Kansas City'den trene binip St Louis'e gelmeye niyetlendi fakat treni kaçırdı. Sonra araba kiralayıp 2 haftalık ehliyetiyle tek başına St. Louis'e geldi. O gün benim yaptığımdan daha çok yol yaptı. Ardından GPS'i saçmaladı ve St Louis'de kayboldu. Neyse bulduk :)

Herkes çekti, ben de çektim. Neyim eksik?

Ece'nin Lawrence'daki evi. Bizi burada ağırladı, sabah kahvaltıda pancake yaptı bize.

Lawrence, Kansas. Alabildiğine düz Illinois'den sonra verdğimiz tepki: "Aha tepeler var. Çok güzel burası!"

Dönüş yolu. 4600 milde aldığım arabayı iki gün sonra 5600 milde geri verdim Hertz'e.

Gelecek ay: Çiğdem Türkiye'ye dönüyor.

Ankara Büyükşehir Derebeyliği

2008-07-16T18:29:00.006-05:00

Başka tanım gelmiyor aklıma Ankara'daki belediyecilikle ilgili. Ses çıkaranın başını ezme girişiminden başka bir şey değil. Herkes gücü yettiğini indiriyor, ama bu artık yamyamlığa da giriyor sanki. Yedikçe kurbanlarının gücünü de katıyor kendine. Sürekli büyüyor efendim durduramıyoruz.

- o -

Vefik'in blogundan:
"ve biraz da rakamlar"
Ankara'nın bütün değerlerinin 1,52 olması, ya da WHO'ın standart değerlerinin hepsinin sabit 10 olması size de saçma gelmiyor mu?

- o -

Gelmiyor. Çünkü bu adamlar eğitimli insanı pek sevmiyorlar. O değerleri görüp de ses çıkarmayacak bir kitle istiyor adam. "Böyle saçmalık olmaz" dediğin zaman "Adam rakam veriyor daha ne istiyorsun" karşılığını verecek kör fedailerle sarıyor etrafını.

İfade özgürlüğüne böyle tavır takınanları inanç özgürlüğü konusunda düşünebiliyor musunuz? Gerçi artık çok yerde görmeye başladık, daha da göreceğiz.

Benimle aynı fikirde oldukça bütün düşünce ve inançlarını özgürce açıklayabilirsin.

Budur.

Aynı fikirde değilsem? Yakındır "Ya sev ya terk et." edebiyatına başlamaları da. Nerde benim özgürlüğüm hacım?

Göreve geldiğinden beri gerçekleştirdiği nadir altyapı projelerinden en ciddi olanını yüzüne gözüne bulaştırırken anlamsız ve zevksiz cafcaflı üstyapı projeleriyle seçmeninin gözünü boyayıp hizmet ediyormuş gibi yapmayı çok iyi başarıyor sayın başkan, büyük başkan.

Getirdiği suyun insan sağlığına zararlı olduğunu söyleyip, suyun içilebilir olduğunu belirten laboratuar testini kendisinin yapmadığını açıklayan üniversiteyi sıkıştırıyor sayın derebeyim: "Ya okulunun kaynaklarını sömürürüm ya da arazinin bir kısmını bana verirsin ki ben de SİT alanına kendi ruhsatsız binalarımı dikerim." demeye getirerek. Yok öyle yağma. Toprak ağasına hiç bir şey koklatmadan 45 bina diker misin sen derebeylikte?

Ağa boku üstüne bok olur mu lan?

"Ankara bir Başka güzel şimdi"

Fotoğraflarla Geçen Ay - Pt.1

2008-07-12T13:22:00.025-05:00

Seksi görüntüler için tıklayın

Evet, Çiğdem geldi :) Chicago Blues Festivali'ne gittik.

Sweet Home Chicago.

Doroti (not Dorothy) ve Tin Man.

Lincoln Hayvanat Bahçesi'nde gezen özgür bir martı. Kuşbeyinli şey (martı).

Welcome to the Dharma Initiative. Kutup ayısıyla askerlik hatırası pozu. Kuşbeyinli şey (ben).

Merkaat. Galiba dünyanın en sevimli hayvanı bunlar.

Adını hatırlamıyorum. Rüstem olabilir. Dünyanın en meşrebi geniş hayvanı bu da.

Chicago - The Windy City. Daha ne diyeyim.

Hard Rock Cafe, Chicago

House OF Blues, Chicago

Kendimizi BB. King izlemiş olarak sayabilir miyiz acaba? Teknik olarak dev ekranı izleyip sahneyi dinledik. Her neyse. Ölmeden Thrill Is Gone dinledik canlı canlı (BB. King ölmeden).

Güzel gezmişiz 4 günde.

Sue. Field Museum'da bulunup, dünyanın en eksiksiz dinozor iskeletiymiş kendisi.

Çiğdem ve trilobitleri.

Rush!! Ölmeden Rush izledik canlı canlı (Rock'n Roll ölmeden). He bir de Ghost Of A Chance çaldılar (özel bir şarkıdır Çiğdem ve benim için). Bize özel çaldılar galiba, çünkü normalde konserlerde çalmıyorlar diye biliyordum ben.

(devam edecek)
Seksi görüntüler için tıklayın

Yazarımız Yazılarına Bir Süre Ara Vermişti

2008-07-06T12:10:00.002-05:00

Yazarmız o kadar üşengeç bir insan ki, verdiği arayı da ara bittikten sonra haber veriyor. Az laf çok fotoğrafla geçmeye çalışacağım Haziran boyunca olan bitenimi.

Mizzip

2008-06-02T18:02:00.001-05:00

Gitsem mi gitmesem mi, ulen şimdi gidince kalmak lazım bi gece, bi sürü para derken Cuma sabahı Elif'in de gazıyla ("Git len işte hayatını yaşa bi daha ne zaman yapacaksın bunu?") akşamüstü 5:15 otobüsüne bilet alıp yola vurdum.

Yola çıkmadan önce de Muzo'yla konuştuk. O da İstanbul gecelerine akıyorum bu gece başıma bir şeyler gelebilir; ölüp kalabilirim bir köşede gibi şeyler söyledi. Sonra galiba Lounge FM organizasyonuna gidip beter olmuş :)

Otobüse bindiğimde konser biletim de hostel rezervasyonum da yoktu. İkisi için de geldiğimde kapıdan halledebileceğimi söylemelerinin rahatlığını hissediyordum.

Fotoğraf çekmek yasaktı ama arada cep telefonuyla birkaç fotoğraf çektim. Onların arasında en düzgün görünenler bunlar. Hava atmak amacıyla koyuyorum buraya. :)

Aşağıdakiler de Cumartesi Chicago'da denk geldiğim geçit resminden fotoğraflar. İki gün sonraki pazartesi günü Amerika'nın şehitlerini anma günüydü. Bu geçit de onun için düzenlenmiş.

Bu Cuma da Indianapolis'te Eric Clapton vardı ama ona aynı şekilde gaza gelip gidemedim. Pişmanım.

Kaminapnekst:
Çiğdem(Kafasına esmiş silmiş bütün yazdıklarını. Girmeseniz de olur linke), Chicago Blues Festival, Rush :)

2008-05-13T00:37:00.002-05:00

Gece gece Çiğdem'e Rockare'de çalacak cover bakıyoruz...

Ve hayatımda dinlediğim belki en eğlenceli Ozzy cover'ı çıkıyor karşıma:
Children Of Bodom - Shot In The Dark

Linkteki 30 saniyelik parçada nakarat yok ama şöyle bir şey:
"Shot in the dooaaarrgghhhhhh!!!!"

\m/

King Kong

2008-05-06T16:16:00.002-05:00

"King Kong Amerika'ya alışmış"

Ben fotoğrafı seksi fotoğraflar için tıklayınız gazetesi Milliyet'ten aşırdım. Onlar nerden aşırdı bilmiyorum.

Mühendisin Aşkı

2008-04-29T00:12:00.001-05:00

http://xkcd.com

Raising Arizona

2008-04-23T23:31:00.013-05:00

3. GÜN - 6 Nisan Cumartesi

Önce akşamdan kalmalar:

Ulan ne diyorsam burda Baykal'a. Hatırlamıyorum da. Ama "vay anasının ne diyosun" bakışı ancak bu kadar olabilir.

Sabah 8 buçuk gibi Grand Canyon'a yola çıkmayı kararlaştıran adamlar 2'ye doğru kalkarsa ne yaparlarsa biz de onu yaptık:

One and a half ben oluyorum. Eridi bir miktar; bir miktar daha erimesi gerek ama. Eskiden göbeğimi çektiğim zaman böyle görünüyordum.

Champaign'in soğuk havasından sonra nasıl güzel geldi havuza girmek anlatamam. Zaten uyumuşuz bir sürü, acıktırdı da.

Yedik.

Ve içtik.

Ve içtik.

İyi içtik.

Bunu sakın evinizde denemeyin. Yüklenin gelin, beraber içelim. Muhabbet olur hem.

Şekilde nadasa bırakılmış bir karaciğer görülmekte:

Baykal'la ertesi hafta konuştuğumuzda haftasonundan beri içmediğini söyledi. Ben de farklı durumda değildim.

Arizona'dan aklımda bir şey daha kaldı:
"KSLX... The Classic Rock Station."

Hell yeah!!
\m/

Arizona Dream

2008-04-23T00:05:00.017-05:00

uuu...

İddialı oldu dream mream. Tam tatil gibi tatildi ama benim için, Baykal'ımı bilemem. Dream konusunda geri adım atmıyorum o yüzden. Zaten Tempe de (Phoenix'in dibinde hemen) Marmaris, İzmir vs. havasında. Tam bir tatil mekanı görünümünde.

Chicago havaalanında bu sefer Alabama eziyeti tekrarlanmadı, Phoenix uçağına binebildim. Uçtum, uçtum, uçtum... Saatimin pili bittiği için çalışmıyor, yanıma almadım. 4 saat boyunca yolun ne zaman biteceği hakkında hiç bir fikrim olmadan takıldım. Bitmedi o yüzden bir türlü.

İlk akşamdan fotoğraf yok. Yeme var, içme var, ortama ısınma var. Zaten yeteri kadar sıcak. El Diablo apartments beyaz kireç görünümlü duvarları ve evlerin arasındaki havuzuyla tatil köyü havasında. Buzdolabındaki 24 Corona'yla adeta çölde bir vaha. Dolu şişelerin haber değeri olmadığı için kendilerini görmek için biraz beklemeniz gerekecek.

2. GÜN - 5 Nisan Cuma

İkinci gün öğleden sonra Baykal şöyle bir soruyla daha geldi:

- Abi rakı içmeye çağırıyorlar. Ayrıca başka biri de partiye çağırıyor. Ne dersin?
- İçelim güzelleşelim.

Güliz derler bir arkadaş varmış. Derler ki rakı almış çağırıyormuş milleti. Ama önce karnımız doysun, rakıya altlık yapalım. Yukarda karnımızı doyururken, az aşağıda da altlık yaparken görülüyoruz. (Tişörtlere dikkat. Çok uyumlu bir çift olduk. "Beer is the proof that God loves us and wants us to be happy." yazıyor Baykal'ın tişörtünde de.)

Aşağıda da Güliz'in evinden nezih bir görüntü. Daha ilk kadehler. Müzik seçimi konusunda ağırlığımı koymamışım. Uyuz uyuz Kibariyeler, Müslüm Gürsesler, Sezen Aksular çalıyor. Herkeste bir durgunluk var.

Fotoğraftaki 5 kişiden 3 buçuğu bezmiş durumda. Halinden memnun olan bir Kathleen kızımız var. Ona da Türkçe ne versen değişik ve ilginç geldiği için oy hakkını çobanla bir tutmak istiyorum. Müzik arşivini kurcalayıp Burhan Öçal albümü bulduktan sonraki hal de aşağıdaki gibidir:

TRAKYA FOREVER!!!

Daha sonra komşular şikayet ettiği için saat 2 buçuk civarı polis partiyi basıp dağıttı. Güliz'e 90 gün uyarı cezası verdiler. 90 gün içinde bir daha polis gelirse 250 dolar ceza ödeyecekmiş. Adetmiş Amerika'da 91. gün parti yapılırmış. Hayırlısı...

Parti Baykal'ın dairesinde devam etti bu arada. Baykal milleti evine bırakmak üzere çıkıp ben de uyumak üzere kendime yer beğenirken hava aydınlanıyordu. Gündüzden kararlaştırdığımız üzere 8-9 gibi Grand Canyon'a yollanacaktık.

Bekle bizi Grand Canyon. Uyuyoruz!

Lovabulls

2008-04-22T23:14:00.003-05:00

Çoooook meşgul bir insanım, kafamı kaşıyacak vaktim yok. Sallamıyorum o yüzden blog'u. Daha önemli işlerim var. (yerseniz)

İstek üzerine postların birincisi: Süfer zumla çekilmiş ponpon kızlar...

"Save the cheerleader, save the world!"

Tempe, Arizona

2008-04-13T00:12:00.001-05:00

Geçen haftasonu oradaydım. Yola çıkmadan önce Baykal'la şöyle bir konuşma geçti:

- Abi 24'lük bira alıyorum yeter mi?
- Ahahahahah!

Zaten haftasonunun güzel olacağının işaretiydi bu. Peki ben niye hala ne haltlar karıştırdığımızı yazmıyorum? Bir sürü fotoğraftan niye bir tane bile koymuyorum buraya?

Tembelim çünkü. Uzun uzun yazacağmı düşündükçe erteliyorum daha rahat bir zamanda yazayım diye. Böyle kısa kısa yazsam acaba daha mı rahat olur?

Sanki.

(Not So) Sweet Home Alabama

2008-04-07T22:49:00.003-05:00

İkinci yolculuğum iş için olacak. Chicago dönüşünün iki gün sonrası, ev dağınık. MAE Center'da çalıştığım FEMA projesinin eyalet workshoplarından Alabama olanına hoca beraber gideceğimizi söyledi. Sonra çok yoğun olduğu için sattı ve yalnız gideceğimi söyledi. Holiday Inn'den sonra Mariott'ta kalacağım. Salı günü gidişin dönüşü Çarşamba.

"The Windy City" bırakmamakta ısrarcı ama. Chicago'ya gidecek uçağım 1.5 saatten fazla rötarla kalkıyor. Bağlantıma yetişemezsem Champaign'e geri getireceklerine dair American Airlines'dan söz alarak olur da Huntsville uçağı daha fazla rötar yaparsa yakalarım diyerek biniyorum ve Chicago'daki bağlantımı kaçırıyorum.

Bankodaki görevli beni Huntsville'e götürebilmek için başka yol olup olmadığına bakıyor ve Charlotte bağlantılı başka bir uçağa alıyorlar beni. He bu arada bu kaçırdığım uçak o gün Huntsville'e giden son uçak.

Yarım saat rötarlı Charlotte uçağı bir yarım saat daha rötar yapınca Charlotte'taki bağlantıya yetişebilmek gibi bir ihtimal de kalmıyor.

Champaign'e geri dönüş yolu göründü.

Biletimi iptal ederken çok sakin ve normal bir şeymişcesine "Evet efendim Charlotte'taki bağlantıya yetişemeyeceksiniz. Bu gece Charlotte'ta kalacaksınız." tepkisiyle karşılaştım. "Sıçarım Charlotte'una ulan Champaign'e götürün beni geri." diyince biraz anlaşır gibi olduk. Son Champaign uçağına biletimi kestirip (bilet bankosundaki kadın sadece son uçakta yer olduğunu söylediği için) beklemeye başladım.

Bu kadınlara (kilolu, zenci, aksi ve yorgun) güvenmemek gerekiyormuş yalnız. Biletim elimde kapıya gittiğimde bir önceki uçağa standby yazılıp yazılamayacağımı sorduğumda tabi buyrun yerimiz var diyen görevli elime uçuş kartımı verdi anında.

Öğleden sonra 1'de çıktığım evime gece 12 civarı döndüm. Chicago dönüşünün 3 gün sonrası... Ev daha da dağınık. Bir haftalık bezmişlik...

Fenerbahçe - Chelsea maçına kadar sanırım böyle gitti. Babam, kardeşim nerdesin hiç sesin çıkmıyor dedi Messenger'ı ilk açtığımda.

Bir daha olmasın. Uçuşlarda mümkün olduğunca Chicago bağlantısından kaçılacak artık.

Sweet Home Chicago

2008-04-07T11:54:00.015-05:00

Spring break zamanı, Cuma günü hep birlikte Chicago yapalım dendi. Cuma gelene kadar "İşim var gelemiyorum ben", "Karda kışta sefil olmayalım havalar düzelince gene gideriz nasıl olsa" ve benzeri şeylerden sonra Tanıl ve ben, 2 kişi olarak, Greyhound'a atlayıp Chicago'ya gittik. Ahan da:

Tanıl'ın Türkiye Konsolosluğu'nda askerlik işini hallettikten sonra gezmeye başladık. Chicago'ya "The Windy City" denmesinin nedenini yerinde inceledim. O kadar kara bir de sert rüzgar ekleyince hoş olmuyor. Nerde yiyelim diye dolanırken Hard Rock Cafe'nin yanından geçtik ve girelim anasını satayım diyip girdik, girişte bizi Hendrix'in gitarı karşıladı. Ahan da:

Bu fotoğrafa kardeşim metalci sapık tecavüzcü itfaiyeci gibisin dedi.

Kar, yağmur, sis, rüzgar, soğuk... Ne ararsan. Çok güzel görünüyordu ama saat kulesi sisin arasından.

Tanıl The Bean'in önünde. The Bean, Millenium Park'ta. (Televizyon programı tanıtımı gibi oldu bu) Tanıl Cuma günü geri döndü, tek başıma kaldım Cuma Chicago'da.

55 dolar artı vergiye kaldığım Holiday Inn'in odası (priceline.com'un hastası oldum. Yüz küsür dolarlık oda bu aslında, tam Chicago'nun göbeğinde, The Marmara falan gibi bir şey.)

Otelin, biraya 6 dolar verdiğim barı. Bacağımı sakatlayıp bir hafta dizlikle gezmeme neden olan havuzun görüntüsü malesef yok.

Cumartesi İTÜ'de asistan olan Onur'la buluştuk. O da benden bir ay önce Chicago'ya geldi. Barack Obama ve Louis Farakhan'la komşularmış orda.

Burası Chicago Kültür Merkezi. Ben, Onur, Serpil. Akşam Serpil sinemaya, biz maça.

United Center, Michael Jordan 4 başlı mutantın üstünden smaç basarken heykeli.

Salonun en tepelerinde bir yerdeydik. Kuşbakışı izledik maçı. Rush konseri de burada olacak. O zaman potanın arkasındaki sıralardan birinde olacak yerim. :)
Ben bu kadar kötü bir maçta bu kadar eğlendiğimi hatırlamıyorum. Salona girdiğin andan itibaren maçın sonuna kadar her şey kesintisiz eğlence üzerine kurulmuş. Ya da ben Bulls'u pek sallamadığım için eğleniyordum. Yoksa 12 sayı öne geçmişken 7 sayıyla maçı verince salon Bulls'u sağlam yuhaladı.

Aslında maça girmedik, heykelin dibinde fotoğraf çekinip döndük. Maç fotoğraflarını nba.com'dan aldım. Bu fotoğrafı da fotoşap'ta yaptık. Burada da Onur'un salonunda oturuyoruz. Hastası olduk fotoğrafın.

Chicago güzel şehir, çok sevdim. Birkaç defa daha gideceğim zaten. Cuma akşamı ayakkabılarım sırılsıklam olmamış olsa, hava güzel olmuş olsa House of Blues'a gidecektim. Daha gelmeden önce Chicago'da gidilecek yerler listesinde başta duruyordu zaten.

Coming up next: Sweet Home Alabama? Bir workshop fantazisi.

Fırtına öncesi sessizlik bu.

2008-03-20T09:40:00.001-05:00

Haftaya bu sayfada kan gövdeyi götürecek söyleyeyim şimdiden.

Oh be :)

Drink 'till you're Irish

2008-03-10T21:22:00.009-05:00

Başlık, Champaign'de (galiba Şubat'ın son Cuması) kutlanan Unofficial St. Patrick Günü'nün sloganı. Unofficial'da insanlar sabahtan ertesi sabaha kadar yollarda, evlerde, balkonlarda, barlarda içip eğleşiyorlar. Ayrıca herkesin giydiği yeşil kıyafetler ve St. Patrick'in ruhuna içtiği yeşil birayla(!) günün anlam ve önemi pekişiyor.

Bu arada bu yeşil bira, zaten bir tadı olmayan Miller Lite'a yeşil gıda boyası eklenerek iyice boyalı su kıvamına gelmiş anlamsız bir sıvı. Millet bunu içip sarhoş olduğunu sanarak sapıtıyor olmalı. Öbür türlüsü pek ihtimal dahili değil gibi geldi bana. Ahan da şöyle bir şey:

Ben de her çalışkan Türk gencinin yapacağı gibi Green Street'teki (lokantalar barlar vs.'nin olduğu cadde) iğrençlikten tiksinir vaziyette laboratuarda işime gücüme bakıyordum. Akşam da çoğu çalışkan cici Türk gencinin yapacağı gibi şehirdeki bir numaralı sosyal aktiviteye katılmak üzere bekliyordum: Süpermarket alışverişi!

Şaka lan. Earthquake Engineering sınıfında olan ve bir gün önce proje grubu toplantısında tanıştığım Jon ve tayfasına katılmak üzere akşam olmasını bekliyordum ve işten kaytaracak makul bir saatin gelmesini bekliyordum ofiste.

Akşam Green Street hareketli ve neşeliydi. Çoğu kişi zaten sabahtan beri içtiği için akşam herkes zurna gibiydi (ODTÜ şenliklerinden bilenler bilir Cumartesi günü Stadyum Konseri zamanını). Benim için gecenin en güzel anı daha en başında bara gitmeden önce para çekmek için sıra beklediğim ATM'de yaşadığım olaydı yalnız:

Önümde para çeken 3 kişilik bir grubun yanına yandaki bardan ağlayarak çıkan bir kız geliyor ve gruptaki kızla arasında şöyle bir konuşma geçiyor:
- Noldu? Nerde senin erkek arkadaşın?
- Kaybettim onu. Ühühn.
- Ay canım kıyamam ben sana.

Bu fotoğrafı www.dailyillini.com 'dan aldım. Daniel Street üzerinde evlerine dönmeye çalışan iki sarhoj cücük. Benim evin sokağı diyip yiyebilirdim de. Bütün sokaklar aşağı yukarı bunun aynısı gibi görünüyor burada. Sıfır derece sıcaklıkta tişört ve parmak arası terliğe dikkat çekmek istedim. Kızın kıçından beline çıkmış g-stringle bir ilgim yok yani. Yoksa bunlardan çok vardı ortalıkta Unofficial günü (sarhoşlardan).

Legends denen barda biraz takılıp yeşil şeyden içen Jon'a delikanlı Guiness'imle eşlik ettikten sonra Brad'lerin evine gittik. Brad'in balkonunda büyük Amerikan kültürünün en önemli parçalarından biri olan "home party keg"iyle ilk kez haşır neşir olma fırsatı yakaladım. Geldiğimden beri en iyi vakit geçirdiğim gündü herhalde bu. Bir de bu Unofficial denen günden geçtikten sonra haberim olsa herhalde sinirden kudururdum. Jon sağolsun beni de çağırdı da evde oturmadım Unofficial günü. Ama Brad daha sıkı çocuk çıktı Jon'dan. O da yeşil birayı biraya benzetemediği için benimle Guiness içti.

Şerefe!

(Bi ara da gittiğim konseri yazayım diyorum ama. Kısmet her şey tabi.)

10 Mart

2008-03-10T02:34:00.007-05:00

Bugün 10 Mart.

1 yıl oldu...

Bir yılda çok şey oldu :)

___________________________________________________________________________________

10 Mart, 8:48 (Türkiye'de 11 Mart artık):

Daha fazla bir şeyler yazmalıymışım gibi geldi. Ama bir yandan da pek çok şeyi açıklıyor yukarıdaki cümlecikler. Az konuşup çok şey anlatır ya insan, öyle bir şey bu da. Bu bir yıl hayatım boyunca yaşadığım en mutlu ikinci yılım bence.

(İlki: Dünya umurumda olmadan oturduğum yerde altımı doldurduğum zaman annemin, anneannemin ya da babamın gelip temizleyip temiz bez bağlayıp üstüne de agucuk mugucuk dediği yıl)

:)

Hayatımdaki hiçbir şey aynı olmayacak farkındayım. Her şey değişecek, farklılaşacak. Kötünün, daha kötünün yaşanması en son istediğim şey, ve ne olduklarını da az çok biliyorum. Zaten her şey benim elimde. Değil mi?

Bazı şeylerden emin olmanın ne olduğunu ilk kez bu kadar iyi anladım. O yüzden de sıkıntı hissetmiyorum. Rahatım.

:*

(güzeller)

Bağım...

2008-03-05T01:01:00.007-06:00

Üç gün önce bulaşık yıkarken kırdığım french press kendimi daha yakından tanımamı sağladı sanırım. Ben bir kahve bağımlısıymışım.

Bu bağımlılığın boyutları öyle günde 8-10 bardak kahve içmek değil. Ama her akşam bir bardak içmek istiyor canım. Şehir dışında süpermarkette 7 dolar olan french press'e Starbucks'ta 15 dolar vermek istemediğim için (Gerçi Türkiye'dekilerin fiyatlar üzerinden düşünerek söylüyorum bunları. Gidip de bakmış değilim ne kadar olduğuna.) son üç akşamımı kahve içmeden geçirdim.

Ve bugün olan oldu. Kafamın içindeki "kahve içmeliyim" sesleri eşliğinde bardağa çekilmiş kahve ve sıcak su ekledim ve dört dakika (yaklaşık tabi, kronometre tutacak kadar manyak biri değilim) (henüz) bekledikten sonra kahveyi süzmek için kağıttan bir külah yaptım. Gayet verimli bir çözüm oldu. Külahtan önce denediğim şeyleri salaklık olarak nitelendirdiğim için kimseyle paylaşmıyorum. Bu arada bu iç ses "Kahve içmeliyim" yerine "Kahve içmelisin" diyorsa biz böyle insanlara kısaca şizofren diyoruz.

Rafta 200 yaprak kadar daha kağıt var. Yani aşağı yukarı yaz sonunu çıkarırım french press olmadan. Ama yine de ilk fırsatta yeni bir tane almalıyım.

Her eve lazım. Zaman kötü.

Fenerbahçe UEFA Şampiyonu Sever

2008-03-04T17:31:00.005-06:00

Okulun wirelessında sopcast çalışmadığı için izleyemedim maçın başını. Milliyetin internet sitesinden takip ettim. Sağolsunlar Volkan'ın yediği golleri anında koymuşlar siteye de bir Mısırlı ve bir Çinliye yediğimiz golleri gösterip "Lan ne dandik kaleciniz varmış. Defans da kevgir maşallah." yorumları dinleyebildim.

Daha sonra evde maçın sonunu izleyebilmek için koşarak çıktım ve skor öğrenmek için babamı aradığımda gol attık. Uğurlu geldim bi tane daha atalım diye Çiğdem'i de aradım ama o sinir olup yatmış 2-0'dan sonra. O yüzden maçın uzatmalara gitmesini engelleyemedim.

İngiliz spikerler "Harika bir maç oluyor.", "Platini çok yerinde bir seçim yaparak gecenin en güzel maçını izlemeye gelmiş." gibi şeyler söylerken birdenbire daha ilk penaltılar atılmıştı ki kanalın yayını kesildi. Star'ın yayını da çok kötüydü ve gidip geliyordu. Yani maçın sonundan da bir şey anlamadım. Aradan gördüklerim deli gibi sevinmeme yetti ama :)

İlk iş Mısırlıyla Çinliye mail atıp çeyrek finale çıktığımızı, o kova kalecinin de 3 penaltı çıkardığını söylemek oldu.

Çeyrek finaldeyiz lan!!

...

2008-02-26T20:08:00.004-06:00

Savaşları haklı ve haksız diye ayırt edip taraf tutmamızda bir gariplik var.

Mısır ve Hitit, Kartaca ve Roma uygarlıklarının savaşlarında kim haklı kim haksızdı diye soruyor muyuz?
Türkler Asya'dan Anadolu'ya gelip burada yaşayanların topraklarını işgal ettiklerinde haklı mıydılar? Eğer Türkler haklıydıysa, daha sonra aynı topraklara el koymak isteyen Haçlı Seferleri haksız mıydı? Ulusal kurtuluş savaşları haklıdır deniyorsa, Osmanlı'ya karşı Yunanlıların, Bulgarların ulusal kurtuluş savaşları haksız mıydı?

Hele Irak'ın yakın tarihi haklı haksız kavramlarımızın anlamsızlığının ibret verici bir örneği. Saddam'ın Kuveyt'e, Bush'un Irak'a saldırması haklı haksız mefhumlarıyla ele alınabilir mi? Irak'ta bugün yaşanan taraflaşma ve tarafların karşılıklı katliamları da bizleri taraf tutmaktan çok savaşların anlamsızlığı üzerine düşünmeye itiyor.

Haklı ve haksız savaş var mı?

Yoksa savaşların hepsi insana karşı olduğu için haksız mı?

(Gündüz Vassaf, 19/08/2007)

Genel

2008-02-26T19:06:00.007-06:00

Laptopum sessiz sakin geçen birkaç aydan sonra tekrar anlamsız mavi ekranlar çıkarıp kapanmaya başladı geçen hafta. Format attıktan sonra bilgisayarın açılmasıyla mavi ekran vermesinin ne demek olduğunu bilen bilir. İnsan aklının türetebileceği küfürlerin sınırsız olması inanılmaz bir şey.

Güncel olmayan sürücü/BIOS ve virüsle birlikte en yaygın görüşlerden sonuncusunu ciddiye almaya karar verdim: Hatalı RAM! Ve başıma daha önce de bu sorunu açmış olabilecek eski RAM'i çıkarıp sonradan eklediğim RAM'i yalnız bıraktım. Ve laptopum 3 günden beri artık beraber yaşamayı öğrendiğim saçmalığını tekrarlamıyor.

Yukarıdaki fotoğraf, İTÜ'ye bilgisayar kakalamayı adet edinmiş YÖNSİSmail'e ithaf edilmiştir.

Ayrıca bir haftadır Kuzey Irak'ta onlarca "insanın" ölümüne sebep olan herkese...

Ayrıca ne olduğunu bilmediği davalar uğruna ölümüne savaşan, insanlar yetiştirenlere...

Ayrıca savaşı haklı gösterip üzerinden kişisel çıkar besleyen herkese...

Ayrıca barışı değil, savaşı körükleyen herkese...

TEMBELLİK

2008-02-24T17:51:00.005-06:00

Evet tembelim gerçekten de. Ya da her şeye zaman yaratamıyorum diyelim.

Geleli bir ay oldu tam, ve ben daha yeni yazdım Champaign nedir ne değildir yazımı. Yazacaklarımın yarısını da unutmuşumdur kesin :)

Hastasıyım tembel hayvanın da :)

Champaign - sonunda

2008-02-24T17:15:00.003-06:00

Bu yazıyı okuyabiliyorsanız bilgisayar mavi ekranlarla cortlamamış demektir bunu yazdığım süre boyunca :)

En son devrilip uyuduğumu yazdım. Gece saat kaçta bilmiyorum kapım çaldı. Karşı komşum önce eski kiracıyı sordu. Elindeki meyve suyunun kapağını açamadığını, Will'in onun için açtığını söyledi. Ben de açtım verdim ve uykuma devam ettim. Bu arada tanıştık ama ertesi gün ne adını ne de yüzünü hatırlıyordum. Sonradan adının Eileen olduğunu öğrendim. He bi de evini su basan komşu bu işte.

Ertesi gün Martin Luther King Günü işte. Evi temizliyorum mutfak tuvalet pırıl pırıl oluyor. Yalnız elektrikler kesik, abone olmadım diye kestiler zannediyorum ki....

Champaign'de elektrikler kesilmiş. Bora'nın dediğine göre ilk kez böyle büyük bir kesinti yaşanıyormuş Champaign'de. Düztabanım sanki biraz.
Zaten geçen internetim de Pazartesi'den beri yoktu, Perşembe akşam geldi. Çünkü internet hizmetini veren Insight, bölgedeki hizmetlerini ComcasT'e devretmiş. Kullanıcı kayıtlarının taşınması sırasında aksilikler oluyormuş, o yüzden 4 gün boyunca evde internet bağlantım yoktu. Ondan sonra da bilgisayar sapıttı mavi ekranlarla boğuşuyorum. Var bende bişeyler.

Neyse, güzel memleket burası. Küçük, 120.000 nüfuslu iki yapışık şehir. Biri Urbana, biri Champaign. İki blok uzaklıkta olmasına rağmen Champaign'deki evimden Urbana'daki bölüme gidrken her gün şehirlerarası yol yapıyorum o yüzden :)

Bir diğer ilginç durum da buradaki bütün sokak ve caddelerin doğu-batı/kuzey-güney doğrultusunda olması. Neredeyse tüm yollar dik kesişiyor şehir merkezi ve kampüs bölgesinde. Düzenli memleket.

I Still Buy CDs...

2008-02-12T23:55:00.009-06:00

Champaign' e gelmeden önce, Çiğdem'in de parmak bastığı konuya biraz değineyim:

Amerika Birleşik Devletleri'ne ayak bastıktan sonra, Chicago'da havaalanında satın aldığım ilk şey: CD!!!

Tamam... Aldım... Ama sor bi niye aldım.

İç hatlara girip Champaign uçağının olduğu kapıya giderken müzik ve elektronik dükkanına bir bakayım dedim ve indirimli nice price CDler arasında Queensryche - Revoltion Calling II gördüm. Almayayım mı? Aldım. Niye? Uçakta dinlerim diye.

Bu alışveriş aynı zamanda ABD'nin bana attığı ilk kazık olma özelliğine de sahiptir. 9.99 etiketli iki CD alınca doğal olarak çıkarıp 20 dolar verdim satıcıya ve hemen ardından öğrendim ki Amerika'da raflarda gördüğünüz fiyatlar KDV hariç fiyatlar. 1.5 dolar daha verip CDlerimi aldım ve yoluma devam ettim. Yolda yeni CDlerimi dinledim mi? Hayır tabii ki.

En son da geçen haftasonu Amazon'dan 14 CD sipariş ettim. Deep Purple, Rush ve Joe Bonamassa diskografisini tamamlayacağım burada. Sonrasında da büyük ihtimalle figürlere takarım kafayı. Mesela şunlara taktım bile:

Bunların Türkiye'ye nasıl ve nerde döneceğini ise şimdilik takmıyorum.

İstanbul-Chicago, Chicago-Champaign

2008-02-07T19:14:00.000-06:00

Tarih: 20 Ocak Pazar.

Babam, Elif (kardeş) ve ben sabahın beşinde kalkıp, 6 gibi arabaya yüklenip, 6:15 gibi Çiğdem'i (CiT) alıp, 7 gibi havaalanına geldik. Hayvan gibi bir bavulum var. Tartıyoruz, 33.3 kg. İzin verilen: 32 kg. Bavulumu hafifletip sırt çantamı ağırlaştırarak bagajımı teslim ediyorum. Yolculuk başladı sanki...

Şöyle bir rota üzerinden gittik ve dünya gözüyle Manchester ve Grönland gördüm. Eriyor lan buzlar, her yer çatır çutur kırılmış. Kutup ayısı göremedim ama hiç. Bedevi de yok zaten.
Neyse... Özel hayat.

Kanada üzerinden ABD'ye inerken de petrol boru hatlarını gördüm, onlar da ayrıca çirkindi. Uçsuz bucaksız, karla kaplı arazi üzerinde etrafındaki karları eritmiş dümdüz çizgiler. Yazık lan.

(O kadar atıp tutuyorum da, bindiğim uçağın 8800 kilometre boyunca ne kadar benzin yaktığından haberim var mı acaba?)

Uslu bir yolculuktan sonra (3 şarap, 2 kahve) alçalmaya başladık, Michigan Gölü üzerinde Chicago'ya dönüp inişe geçtik. Bu arada gölün yüzeyi buz tabakasıyla kaplıydı ve çok güzel görünüyordu. Ama hiç fotoğrafı yok bu yukarıda saydıklarımın çünkü fotoğraf makinem sırt çantamın içerisinde tepedeki bagajdaydı. Yanımdakini kaldırıp da makineyi alamadım.

Kanada'daki boru hattıyla ilgili bir şey buldum interneyde ama:

(Kanada burası. Boru hattı için şeetmişler bütün ağaçları)

Pilotumuz uçağı edebiyle indirdikten sonra (ben uyumaya çalışırken girdiğimiz hava boşlukları için özür dilercesine...) şöyle bir anons yaptı ve beni Amerikan Rüyası'ndan uyandırdı: "Dışarıdaki hava sıcaklığı -22 derece santigraddır. Bizimle uçtuğunuz için teşekkür ederiz."

O an aklıma gelen tek şey, az ilerde ayağında sandalet gördüğüm adamın ne yapacağıydı. Bir bildiği vardı herhalde, kendisinden bir daha haber alamadım ne yazık ki.

Pasaport kontrolü düşündüğüm/beklediğim/duyduğum kadar sıkıntılı geçmedi. Asabi bir güvenlik teyzesi elime bir form tutuşturdu, öğrenci numarası vb. soruyordu, neresini niye dolduracağımı anlamadım. Diğer güvenlik görevlisi ise şirin sevimli bir kızdı. İşteki ilk günüymüş, sorumun cevabını bilmiyormuş. Bin defa özür dileyerek gidip asabi teyzeden öğrendi geldi onları doldurmama gerek olmadığını. İyi polis kötü polis burada en çok başvurulan yöntem galiba.

Bavul, pasaport, gümrük vb. işlerinin ardından iç hatlara geçtim ve uçuş kartımı alıp sonraki uçağımı beklemeye başladım. Hava boşluğunda bir saat uyumaya çalışmam sayılmazsa 18 saattir ayaktaydım.

Saat beşte göt kadar Champaign uçağına bindim (45-50 kişilik bir şey), yerleştim ve uçak piste doğru hareket etmeye başladı. 3 dakika olduğumuz yerde durduktan sonra pilot uçuş bilgisayarlarından birinin saçmaladığını ve riske girmek istemedikleri için körüğe tekrar yanaşacağımızı ve kısa bir bakımın ardından havalanacağımızı söyledi. 5 dakika sonra da hepimizi indirip bir sonraki uçakta 10, daha da sonrakinde 15 kişilik yer olduğunu, o uçaklarla gideceğimizi söyledi. İpnetor...

Sıra bana gelene kadar sonraki uçak dolduğu için saat 7 uçağına bilet verdiler. Akşam 7'de uçağa bindiğimde 22 saattir ayaktaydım.

Kısa bir uçuşun ardından Champaign'e indim ve Bora'yla Tanıl beni havaalanında karşıladılar. Bavulumu yüklenip 3 dandik fotoğrafını ve haritadaki yerini görerek kiraladığım evime bıraktık ve yemek yemeğe, oradan da ev alışverişine süpermarkete gittik. Tencere-tava, çatal-bıçak, havlu, nevresim takımı, yastık, çöp torbası, temizlik malzemesi, ketıl, french press gibi her evde olması gereken temel şeylere 300 dolar verdikten sonra tekrar eve geldim. Tuvalet, lavabo temizliği ve nevresimleri yerleştirmemin ardından sonunda yattığımda 28 saattir ayaktaydım. Ertesi gün (21 Ocak) Martin Luther King Günü olduğu için resmi tatildi ve inek gibi uyumak için çok güzel bir gündü. Matrin Luther King'i saygıyla anıyorum. O bir rüya görmüş. Ben o gece rüya gördüysem de hatırlamıyorum, çok fena uyumuşum.

Gelecek yazı: Come On Eileen, Açık Pencere, Champaign'deki ilk gün.

Yazarımız yazılarına kısa bir süreliğine ara vermiştir. (Ne yazdı ki zaten?)

2008-02-05T20:40:00.000-06:00

Champaign tarihi günlerinden birini daha yaşarken...
Karşı komşusunun evini sel bastığı ve kendi evine de inceden su sızdığı için 3.5 atmakta olan Can kişisi eşyalarını duvardan uzaklaştırmak ve yerdeki ıvır zıvırını yüksek yerlere koymakla uğraştığından, bugün yazmayı planladığı yazısı suya düşmüştür. Yağmur dinip de kuruyunca yazacak.

Benim de Blog'um oldu. Bu hızla iki yıl içinde Facebook'a da üye olurum ben.

2008-02-03T23:08:00.000-06:00

Bunu daha önce yapacaktım aslında. İki hafta oldu Champaign'e geleli. İlk izlenimleri hemen buradan aktarmaktı amacım, ama tembel bir insan olduğum için şu kıçıkırık blogu açmak bile iki haftamı aldı.

O kadar da tembel değilim herhalde ki yazacağım şeylerle ilgili notlar almıştım. İlk fırsatta Champaign'le ilgili ilk izlenimlerimden başlayarak yazmaya başlayacağım buraya.